Na onze warmbloedmerrie die wat hevig was, waren we op zoek naar een rustig type paard. We kwamen uit bij een Fries. Ons oog viel op een imposante barokke Fries met de naam Musti. We waren onmiddellijk verkocht, maar er was een minpunt. Musti was nog maar vijf en had nog niets geleerd. Volgens de verkoper was dit geen probleem en kende hij iemand die Musti voor ons kon zadelmak maken voor hij naar ons kwam. Na 1 week gingen we kijken hoe de training vorderde. Hij was al onder het zadel en kon al mee op buitenrit. Eenmaal thuisgekomen wilden we de draad zo snel mogelijk terug oppikken. Het opstappen lukte moeilijk en eenmaal in het zadel vertrok hij de hele piste door. Uiteindelijk kregen we hem wel iets rustiger maar hij bleef niet ok. Het sturen ging heel moeizaam en na een uur sukkelen beslisten we om op te houden. De komende weken bleven we regelmatig rijden maar de situatie ging van kwaad naar erger. Je wist altijd hoe je in het zadel kwam, maar nooit hoe je eraf kwam. Ook met andere paarden samen rijden lukte niet. Toen hij uitendelijk ook ging stijgeren hebben we de hulp van Yannick ingeroepen. Aanvankelijk waren we over de manier van werken eerst wat sceptisch, want zo’n probleem los je niet zomaar op dachten we. Dit was echter onze enige optie. We ontdekten dat Musti helemaal niet klaar was om gereden te worden. De situatie was onveilig en het paard stond de eerste lessen echt op ontploffen. Yannick heeft toen samen met ons beslist om van nul opnieuw te starten. We leerden hoe grondwerk in zijn werk gaat en konden zo zijn angsten wegnemen. Ook het zadelen en opstijgen werd helemaal van nul opnieuw opgenomen. In een paar maanden tijd veranderde dit draakje naar een lief en aanhankelijk paard. Het gevoel om na een tijdje ook zelf op Musti te kunnen stappen was waanzinnig, want eindelijk voelde het veilig om te rijden. Als er toch een angstaanjagend moment was, konden we Musti stoppen zonder te trekken of te sleuren in de mond, want hij kende de noodstop. Nu rijden we hem door en kijken we uit naar het moment dat we terug de baan op kunnen, wat nu een stuk veiliger zal zijn! De weg die hij heeft afgelegd is moeilijk in 1 pagina te beschrijven. Als we nu in de weide komen hinnikt hij. Als we een halster uithalen komt hij naar ons toe en steekt hij er zelf zijn hoofd in. Dit konden we vroeger op de klassieke manier nooit bereiken. Door onze manier van denken en werken te veranderen, dagdagelijks te oefenen en te herhalen en de tijd te respecteren die hij nodig had hebben we nu echt een parel van een paard.